Aby przedstawić na wykresie wybory z menu podręcznego w Numbers na Macu, utwórz tabelę podsumowującą, która zlicza każdy wybór za pomocą funkcji COUNTIF, a następnie utwórz wykres kołowy na podstawie tych wartości liczbowych. Ten przewodnik korzysta z niewielkiego zestawu kształtów geometrycznych i wyjaśnia, jak uwzględniać puste komórki oraz późniejsze zmiany.

Instrukcje są zgodne z aktualnym Podręcznikiem użytkownika aplikacji Numbers na Maca firmy Apple, w którym opisano Numbers 15.4. Celem jest pokazanie, jak często występuje każdy wybrany kształt, z jednym wycinkiem na każdy kształt.

Konfigurowanie wyborów do zliczenia

Użyj dwóch tabel na tym samym arkuszu: jednej o nazwie Objects na pojedyncze obiekty i wybrane dla nich kształty oraz drugiej o nazwie Summary na zliczenia. Oddzielenie danych wejściowych od podsumowania ułatwia sprawdzenie liczb, na podstawie których utworzono wykres. Dodaj tabelę za pomocą przycisku Tabela na pasku narzędzi; kliknij dwukrotnie jej tytuł, aby zmienić nazwę. Firma Apple opisuje te czynności w artykułach Dodawanie lub usuwanie tabeli oraz Pokazywanie, ukrywanie lub edytowanie tytułu tabeli.

W tabeli Objects użyj kolumny A na nazwy obiektów, a kolumny B na kształty. Umieść nagłówki w wierszu 1, a dziesięć przykładowych obiektów w wierszach 2–11. Puste wpisy poniżej oznaczają naprawdę puste komórki; nie wpisuj słowa „puste”.

Wiersz Kolumna A: Obiekt Kolumna B: Kształt
1 Obiekt Kształt
2 Obiekt A Koło
3 Obiekt B Kwadrat
4 Obiekt C Koło
5 Obiekt D Trójkąt
6 Obiekt E Kwadrat
7 Obiekt F Koło
8 Obiekt G
9 Obiekt H Kwadrat
10 Obiekt I Koło
11 Obiekt J

Aby zamienić komórki z kształtami w menu, zaznacz B2:B11. Na pasku bocznym Format kliknij Komórka, otwórz menu Format danych i wybierz Menu podręczne. Numbers tworzy opcje menu na podstawie istniejących zaznaczonych wartości, scala powtarzające się wartości w pojedyncze opcje i zachowuje pierwotny wybór każdej komórki. Sprawdź, czy opcje to Koło, Kwadrat i Trójkąt. W komórkach oczekujących na wybór wybierz poniżej opcji Zacznij od pustego. Te ustawienia opisano w artykule Apple Dodawanie elementów sterujących do komórek.

Jeśli zamiast tego zaczniesz od pustych komórek, zastąp pozycje zastępcze w menu nazwami tych trzech kształtów. Gdy potrzebna jest kolejna opcja, użyj przycisku dodawania pozycji poniżej listy. Apple dopuszcza do 250 pozycji menu, choć w tym przykładzie wystarczą trzy. Wybranie opcji Zacznij od pierwszej pozycji ustawia domyślny wybór; użyj Zacznij od pustego, jeśli obiekt bez wyboru ma pozostać niesklasyfikowany. Instrukcje Apple dotyczące menu podręcznych opisują obie opcje początkowe.

Zliczanie każdego wybranego elementu w tabeli podsumowującej

Utwórz tabelę Summary z dwiema kolumnami i czterema wierszami. Użyj jednego wiersza nagłówka i ustaw pierwszą kolumnę jako kolumnę nagłówka, aby nazwy kształtów mogły służyć jako etykiety wykresu. Wpisz poniższe nagłówki i etykiety; pozostaw komórki z liczbami puste do momentu dodania formuł.

Komórka w kolumnie A Tekst Odpowiadająca komórka z liczbą
A1 Kształt B1: Liczba
A2 Koło B2
A3 Kwadrat B3
A4 Trójkąt B4

Apple definiuje funkcję COUNTIF(test-array, condition) jako zliczającą komórki w zbiorze, które spełniają określony warunek. Zakres wejściowy może zawierać tekst, a warunek może być odwołaniem do komórki. Dzięki temu każda etykieta podsumowania określa zliczany wybór. Zobacz Dokumentację funkcji COUNTIF firmy Apple.

Wpisz poniższe formuły w określonych komórkach tabeli Summary:

Komórka Formuła Oczekiwany wynik
B2 =COUNTIF(Objects::$B$2:$B$11,A2) 4
B3 =COUNTIF(Objects::$B$2:$B$11,A3) 3
B4 =COUNTIF(Objects::$B$2:$B$11,A4) 1

Kliknij komórkę docelową i wpisz =, aby otworzyć edytor formuł. Wpisz formułę, a następnie naciśnij klawisz Return. Jeśli Numbers wyświetli ikonę błędu, kliknij ją, aby przeczytać komunikat przed kontynuowaniem. W artykule Apple Obliczanie wartości na podstawie danych w komórkach tabeli opisano wpisywanie formuł i sprawdzanie błędów.

Odwołanie Objects::$B$2:$B$11 wskazuje tabelę źródłową i dziesięć komórek z kształtami. Podwójny dwukropek oddziela nazwę tabeli od zakresu. Znaki dolara utrzymują stały zakres źródłowy podczas kopiowania formuły, natomiast A2, A3 i A4 wskazują odpowiadające im etykiety podsumowania. Apple wyjaśnia odwołania do tabel i odwołania bezwzględne w artykule Odwoływanie się do komórek w formułach.

Jeśli w ustawieniach separatorem dziesiętnym jest przecinek, argumenty formuły oddzielaj średnikiem. Na przykład pierwsza formuła przyjmuje postać =COUNTIF(Objects::$B$2:$B$11;A2). Składnię zależną od ustawień regionalnych opisano w artykule Apple Omówienie funkcji.

Argument test-array jest tu analizowanym zakresem wejściowym. Każda przedstawiona formuła zwraca jedno zliczenie we własnej komórce. Ta metoda nie wymaga formuły zwracającej tablicę: wpisz po jednej formule dla każdej etykiety podsumowania, zgodnie z udokumentowanym zastosowaniem funkcji COUNTIF z jednym warunkiem.

Tworzenie wykresu kołowego na podstawie zliczeń

Zaznacz zakres A1:B4 w tabeli Summary, kliknij przycisk Wykres na pasku narzędzi, wybierz 2D, a następnie wykres kołowy. Źródłem wykresu będą etykiety podsumowania i wyniki liczbowe. Apple umożliwia zaznaczenie danych tabeli przed utworzeniem wykresu i automatycznie aktualizuje wykres, gdy zmienią się jego wartości źródłowe. Zobacz artykuły Zaznaczanie danych do utworzenia wykresu oraz Dodawanie wykresów kolumnowych, słupkowych, liniowych, warstwowych, kołowych, pierścieniowych i radarowych.

Docelowy wynik to jeden szereg danych liczbowych zawierający trzy zliczenia: 4, 3 i 1. Jeśli układ wykresu jest nieprawidłowy, zaznacz wykres, kliknij Edytuj odwołania do danych, a następnie wybierz Rysuj serie z kolumn z menu podręcznego u dołu okna. Upewnij się, że zaznaczony zakres należy do tabeli Summary, a następnie kliknij Gotowe. Apple opisuje ustawienia orientacji w artykule Modyfikowanie danych wykresu.

Nie dodawaj sumy ogólnej jako kolejnej kategorii. W tym przykładzie dodanie czwartej wartości równej 8 dałoby wyświetlaną sumę 16 i sprawiłoby, że sama suma zajęłaby połowę wykresu kołowego. Ewentualną sumę kontrolną umieść poza zaznaczonym zakresem wykresu.

Aby dodać etykiety wycinków, zaznacz wykres i otwórz sekcję Wycinki na pasku bocznym Format. Włącz opcję Wartości, a następnie za pomocą ustawień Format danych wartości wybierz wyświetlanie liczby lub wartości procentowej. Włącz opcję Nazwy punktów danych, aby wyświetlić nazwy kształtów. Aby dodać opisowy tytuł, otwórz kartę Wykres, włącz opcję Tytuł i zastąp tekst zastępczy nazwą Selected Shapes. Apple opisuje te ustawienia w artykule Zmienianie wyglądu tekstu i etykiet wykresu.

W przykładowych danych wybrane kształty występują łącznie osiem razy: cztery koła, trzy kwadraty i jeden trójkąt. Ich udziały wynoszą zatem 50%, 37,5% i 12,5%. Dwie puste komórki nie wchodzą do mianownika, ponieważ nie pasują do żadnego z trzech warunków dotyczących kształtów. Tytuł, taki jak Wybrane kształty, jasno określa zakres wykresu.

Sprawdzanie pustych komórek, aktualizacji i brakujących kategorii

Przed skorzystaniem z wykresu wykonaj niewielki test zmiany. Zmień Objects::B2 z Koło na Kwadrat. Oczekiwane zliczenia to 3, 4 i 1; suma pozostaje równa osiem. Następnie przywróć pierwotny wybór. Ten test sprawdza zarówno odwołania użyte do zliczania, jak i połączenie wykresu z podsumowaniem.

Zdecyduj, co ma oznaczać brak wyboru dla danego obiektu. Jeśli wykres ma przedstawiać ukończone wybory, pozostaw puste komórki poza wykresem kołowym. Jeśli wykres ma obejmować wszystkie obiekty, dodaj jawną opcję menu, na przykład Nieprzypisane, wybierz ją dla odpowiednich obiektów i dodaj pasujący wiersz podsumowania oraz formułę zliczającą. W tym przykładzie uwzględnienie dwóch nieprzypisanych obiektów dałoby udziały 40%, 30%, 10% i 20%. Są to przykładowe obliczenia dla dziesięciu obiektów z zestawu.

Wykonaj poniższe czynności, gdy wynik wygląda nieprawidłowo:

  1. Sprawdź wartość źródłową. Upewnij się, że etykieta podsumowania i wybór w menu mają identyczne brzmienie. W przypadku etykiet zawierających dosłowny znak * lub ? pamiętaj, że COUNTIF traktuje te znaki jako symbole wieloznaczne; Apple opisuje sposób poprzedzania ich znakiem ~ w dokumentacji funkcji COUNTIF.
  2. Sprawdź zakres źródłowy. Przykładowe formuły obejmują tylko wiersze 2–11. Jeśli dodasz obiekty poza tym zakresem, zaktualizuj wszystkie trzy formuły. W przypadku osobnej kolumny z kształtami możesz też użyć obsługiwanej formy odwołania do całej kolumny, takiej jak =COUNTIF(Objects::B,A2). Przewodnik Apple dotyczący odwołań do komórek opisuje notację dla całej kolumny.
  3. Sprawdź kategorie podsumowania. Dodanie opcji menu nie dodaje wiersza do tej ręcznie utworzonej tabeli podsumowania. Dodaj odpowiadającą jej etykietę i formułę, a następnie rozszerz odwołanie do danych wykresu.
  4. Sprawdź widoczność wykresu. Domyślnie ukryte lub odfiltrowane dane źródłowe wykresu są wykluczone. Gdy chcesz je uwzględnić, Apple udostępnia pole wyboru Ukryte dane w sekcjach Format, Wykres i Opcje wykresu. Zobacz artykuł Modyfikowanie danych wykresu.

Formatowanie warunkowe może ułatwić sprawdzanie komórek, ale reguły zliczania powinny nadal opierać się na ich wartościach. Apple opisuje wyróżnianie jako zmianę wyglądu komórki, gdy jej wartość spełnia regułę; reguła może porównywać tę wartość z inną komórką. Firma nie opisuje tych reguł jako ustawień stylu wycinków wykresu. Skonfiguruj etykiety wykresu osobno i użyj liczbowych wyników podsumowania jako źródła wykresu. Zobacz artykuł Używanie warunków dla komórek w Numbers na Macu.

Podczas sprawdzania gotowego wykresu pozostaw podsumowanie widoczne. W tym przykładzie pierwotne wybory powinny dać zliczenia 4, 3 i 1, czyli łącznie osiem wybranych obiektów. Gdy zliczenia, mianownik i zakres wykresu są zgodne, zmiana wyboru w menu zapewnia czytelną ścieżkę od komórki wejściowej przez jej zliczenie do wycinka.

Źródła