Aby zamienić instrument, zachowując zapisane dźwięki, użyj polecenia Replace instrument, a następnie skoryguj ewentualną zmianę wysokości za pomocą transpozycji wybranego fragmentu. Aktualny podręcznik opisuje te elementy sterujące osobno; nie wspomina o polu wyboru pozwalającym zachować zapisane dźwięki.

Ten poradnik opisuje zamianę istniejącego instrumentu o określonej wysokości dźwięku w całej partyturze w MuseScore Studio na Macu. Celem jest zachowanie oryginalnych nazw zapisanych nut i ich oktaw, przy jednoczesnym przypisaniu instrumentowi zastępczemu właściwej transpozycji. Opisana procedura łączy udokumentowane narzędzia do zamiany i transpozycji; poniższy przykład wyjaśnia, jak dobrać korektę. Instrukcje zamiany instrumentu, Elementy sterujące transpozycją.

Zdecyduj, co ma pozostać bez zmian

Wysokość zapisana to nuta, którą odczytuje muzyk; wysokość brzmiąca to słyszany dźwięk. MuseScore Studio zwykle wyświetla wysokość zapisaną. Zaznaczenie pola Concert pitch na pasku stanu powoduje wyświetlanie wysokości brzmiącej. Upewnij się, że to pole jest odznaczone, aby ustalić punkt odniesienia. Wysokość zapisana i koncertowa.

Zamiana instrumentu zmienia więcej niż jego nazwę: według podręcznika wpływa także na odtwarzanie, nazwę pięciolinii i transpozycję. Dlatego zachowanie zapisanych dźwięków może wymagać zmiany wysokości nut w partyturze, jeśli instrument zastępczy ma inną transpozycję. Co zmienia zamiana instrumentu.

Wybierz sposób działania przed edycją:

Zamierzony rezultat Odpowiednie działanie
Przypisanie innego instrumentu z zachowaniem oryginalnych zapisanych nut Zamień instrument, porównaj zapis nutowy i w razie potrzeby skoryguj różnicę wysokości
Usłyszenie innego brzmienia przy zachowaniu zapisu na pięciolinii Zmień Sound kanału w mikserze
Zmiana instrumentu w określonym miejscu utworu Dodaj element Instrument change
Zachowanie oryginalnej wersji obok aranżacji z instrumentem zastępczym Utwórz oddzielną kopię roboczą przed zmianą treści muzycznej

Mikser obsługuje zmianę brzmień bez wpływu na zapis nutowy. Zmiana instrumentu w trakcie utworu ma własne zasady notacji i odtwarzania. Dokumentacja miksera, Zmiany instrumentu w trakcie utworu.

Zamień instrument i ustal korektę

1. Zapisz oryginalny zapis nutowy

Pracuj na oddzielnej kopii, jeśli chcesz zachować oryginalną aranżację. Przed zamianą zapisz początkowe zapisane nuty, ich oktawy, oznaczenie przykluczowe i wszystkie późniejsze zmiany tonacji. Uwzględnij fragment z chromatycznymi znakami przygodnymi. Te punkty kontrolne pomogą odróżnić jednolitą transpozycję od błędu pisowni lub problemu z zaznaczeniem.

Na przykład zapisz „C4–D4–E4, bez krzyżyków i bemoli”, zamiast notować wyłącznie położenie nut na pięciolinii. Zmiana klucza może utrudnić porównanie wizualne; celem jest zachowanie tych samych zapisanych dźwięków i oktaw.

2. Użyj polecenia zamiany instrumentu

  1. Otwórz kartę Layout. Jeśli jest ukryta, wybierz View → Layout.
  2. Znajdź instrument, który chcesz zamienić.
  3. Kliknij przycisk zębatki obok nazwy instrumentu.
  4. Kliknij Replace instrument.
  5. Wybierz instrument zastępczy i kliknij OK.

Są to opisane w podręczniku kroki zamiany instrumentu. Panel nosił wcześniej nazwę Instruments, dlatego w starszych instrukcjach może występować ta nazwa. Instrumenty i oznaczenia systemowe.

Możesz też kliknąć prawym przyciskiem pusty obszar pięciolinii lub jej etykietę instrumentu, wybrać Staff/Part properties… i użyć tam polecenia Replace instrument. Zachowaj standardową transpozycję instrumentu zastępczego, chyba że celowo potrzebujesz niestandardowej definicji instrumentu. Właściwości pięciolinii/partii.

3. Porównaj zapis, zanim wprowadzisz kolejną zmianę

Gdy pole Concert pitch jest odznaczone, porównaj zapisane nuty z punktów kontrolnych z zapisem na pięciolinii instrumentu zastępczego. Jeśli wysokości nut już się zgadzają, korekta transpozycji nie jest potrzebna. W przeciwnym razie określ interwał prowadzący od aktualnej zapisanej nuty z powrotem do oryginalnej: na przykład przejście z aktualnego D4 do oryginalnego C4 oznacza wielką sekundę w dół.

Sprawdź kilka nut przed dalszym działaniem. Jeśli wymagana korekta różni się w poszczególnych fragmentach, sprawdź granice zaznaczenia i istniejące zmiany instrumentu, zamiast stosować jeden interwał do całości. Podręcznik informuje, że elementy zmiany instrumentu mogą wpływać na transpozycję. Zmiany instrumentu w trakcie utworu.

Przywróć zapisane nuty za pomocą transpozycji wybranego fragmentu

Zaznacz tylko nuty i pauzy na pięciolinii, której dotyczy korekta: kliknij pierwszą nutę lub pauzę, a następnie kliknij z wciśniętym klawiszem Shift ostatnią nutę lub pauzę. Podczas zaznaczania fragmentu obejmującego kilka stron możesz między kliknięciami przechodzić między stronami. Sprawdź podświetlony zakres, aby potwierdzić jego granice. Cmd+A zaznacza całą partyturę, co zwykle oznacza zbyt szeroki zakres przy zamianie jednego instrumentu. Zaznaczanie zakresu.

  1. Wybierz Tools → Transpose....
  2. Wybierz transpozycję chromatyczną i By interval.
  3. Wskaż Up lub Down oraz interwał korekty.
  4. Ustaw opcję Transpose key signatures zgodnie z oznaczeniami tonacji, które chcesz przywrócić.
  5. Zdecyduj, czy transponować symbole akordów i diagramy chwytów.
  6. Kliknij OK.

Najpierw zaznacz fragment: jeśli nic nie jest zaznaczone, okno dialogowe obejmie całą partyturę. Instrukcje dotyczące okna transpozycji.

Przykład: pięciolinia instrumentu nietransponującego staje się partią klarnetu B

Rozważmy przykładową oryginalną partię z zapisanymi nutami C4–D4–E4 w tonacji C-dur. Klarnet B brzmi o wielką sekundę niżej niż jego zapisane nuty; podręcznik określa transpozycję tego instrumentu jako wielką sekundę w dół. Ustawienie transpozycji klarnetu.

Jeśli po zamianie widzisz D4–E4–F♯4 w tonacji D-dur, korekta wynosi wielką sekundę w dół. Zastosuj ten interwał do odpowiednich nut i oznaczeń tonacji. Zamierzony zapis końcowy to C4–D4–E4 w tonacji C-dur. Przy standardowej transpozycji klarnetu zapisane nuty zabrzmią wtedy jako B♭3–C4–D4. To przykładowe obliczenie oparte na relacji między dźwiękiem zapisanym a brzmiącym dla instrumentu, a nie opis przeprowadzonego testu w programie.

Uzyskane brzmienie będzie się różnić od brzmienia oryginalnej partii instrumentu nietransponującego, ponieważ zadanie polega na zachowaniu zapisanych nut. Przed dalszą pracą użyj oryginalnych punktów kontrolnych, aby ocenić, czy taka aranżacja jest zgodna z Twoim zamiarem.

Sprawdź oznaczenia tonacji i powiązane partie

Zgodność początkowej nuty nie wystarczy, jeśli różni się oznaczenie tonacji. Paleta oznaczeń tonacji w MuseScore odpowiada tonacjom brzmiącym: według przykładu z podręcznika zastosowanie C-dur daje zapis D-dur dla klarnetu B. Jeśli ręcznie poprawiasz oznaczenie tonacji, uwzględnij tę zależność. Oznaczenia tonacji i instrumenty transponujące.

Jeśli tylko pięciolinia instrumentu zastępczego wymaga innego oznaczenia tonacji niż pozostała część partytury, udokumentowana metoda dodawania lokalnego oznaczenia tonacji polega na przytrzymaniu Cmd podczas wybierania oznaczenia z palety na Macu. Sprawdź każdą późniejszą zmianę tonacji, zamiast poprawiać tylko pierwszy takt. Dodawanie lokalnego oznaczenia tonacji.

Zmiany wysokości nut w powiązanej partii wpływają również na partyturę, a zmiany wysokości nut w partyturze wpływają na jej partie. Elementy sterujące Score and part synchronisation dotyczą właściwości takich jak położenie i wygląd; nie umożliwiają ustawienia niezależnych wysokości nut. Wprowadź więc korektę raz, a następnie sprawdź oba widoki. Synchronizacja partytury i partii.

Otwórz odpowiednią partię za pomocą Parts, zaznacz ją i kliknij Open selected. Porównaj jej początkowe nuty i późniejsze zmiany tonacji z materiałem odniesienia. Nie traktuj duplikowania partii jako utworzenia niezależnej aranżacji muzycznej: użyj oddzielnej kopii partytury, jeśli oryginał i aranżacja z instrumentem zastępczym wymagają różnych wysokości nut. Wynika to z zasady synchronizacji treści opisanej w podręczniku. Otwieranie i duplikowanie partii.

Uwzględnij ograniczenia wersji i notacji

Aby zmienić samo brzmienie, wybierz View → Mixer, znajdź kanał instrumentu i otwórz listę rozwijaną Sound. Wybierz tam żądane brzmienie. Podręcznik wyraźnie stwierdza, że zapis nutowy pozostaje bez zmian, więc ta metoda nie ustala właściwego klucza ani transpozycji dla instrumentu zastępczego. Wybór pojedynczych brzmień w obrębie banku SoundFont tą metodą wymaga MuseScore 4.2 lub nowszego. Zmiana brzmienia instrumentu.

Obsługa symboli akordów i diagramów chwytów zależy od wersji: oficjalne ogłoszenie wersji 4.7 wskazuje, że ich uwzględnianie podczas transpozycji partytury wprowadzono właśnie w wersji 4.7. Nie należy zakładać, że starsze instalacje działają identycznie. Ogłoszenie wydania MuseScore Studio 4.7.

Ta procedura dotyczy zapisu nutowego instrumentów o określonej wysokości dźwięku. Podręcznik ostrzega, że zamiana między różnymi typami pięciolinii, na przykład standardowej pięciolinii dla instrumentu o określonej wysokości dźwięku na zestaw perkusyjny, może skutkować nieprawidłowym odtwarzaniem. Istniejące elementy Staff type change mogą również powodować nieprzewidywalne wyniki po zamianie. Takie przypadki wymagają osobnej kontroli zapisu. Typy pięciolinii i ograniczenia zamiany.

Na koniec porównaj zapisane nazwy nut, oktawy, znaki przygodne, zmiany tonacji i powiązaną partię z oryginalnymi punktami kontrolnymi. Następnie odsłuchaj instrument zastępczy. Zadanie jest ukończone, gdy zapisany materiał odpowiada wzorcowi, a instrument zastępczy brzmi zgodnie z zamierzoną transpozycją.

Źródła